Honda Adventure Raid: stof happen en grenzen verleggen in de Pyreneeën

| |

Sommige motoreizen kun je netjes op voorhand uittekenen. Afstanden, tankstops, hotels, lunchplekken, fotostops: het past allemaal keurig in een draaiboek. Maar er zijn ook reizen die pas beginnen als dat draaiboek smerig wordt en moeilijk leesbaar wanneer er stof op je vizier plakt. Of als je aan tafel schuift met motorrijders die gisteren nog volslagen onbekenden waren. De Honda Adventure Raid hoort thuis in die tweede categorie.

Van Occitanië naar Catalonië, met de Pyreneeën als bloedmooie maar genadeloze scherprechter: de Honda Adventure Raid werd geen trip om eventjes af te vinken, maar een week die de rest van het motorseizoen in je helm én je ziel bleef nazinderen. Het format was praktischer en interessanter dan je doorsnee groepsreis: elke ochtend een briefing, daarna de keuze tussen een onroad- en een offroadroute en ’s avonds palaver op een nieuwe, gezamenlijke overnachtingsplaats. Overdag reed elke Raid-rijder zijn eigen versie van de etappe, ’s avonds vloeiden de verhalen samen. Lees: motoren aan de kant, aanschuiven voor goed eten en nog betere verhalen.

Historie Honda in Europa en het succes van de Super Cub: ’s werelds meest geproduceerde motorfiets

Voorbereiding

Voor we richting Frankrijk trokken, was er eerst een proloog in Balen. Daar werd het praktische deel van de Raid al voor een groot stuk afgehandeld. De motoren werden geïnspecteerd, we kregen advies over de setup en waar nodig de raad om nog enkele extra protectoren te monteren. Ook de bandenkeuze kwam uitgebreid aan bod. Daarnaast werd de manier van navigeren uitgelegd, hoe de dagroutes werden opgebouwd, hoe je het roadbook moest gebruiken, hoe je kon kiezen tussen onroad en offroad en hoe het rijden met een eventuele voorrijder in de praktijk georganiseerd werd. Dat gaf meteen duidelijkheid: de Raid was avontuurlijk, maar niet vrijblijvend of chaotisch. En al zeker geen competitie. We vertrokken dus niet als een zooitje onbekenden naar Carcassonne, maar als motorrijders die al een eerste gezamenlijke stap hadden gezet. Dat maakte de start in Frankrijk merkbaar vlotter.

Dag 1: meer dan een opwarmertje

Onroad: 222 km / ± 3.000 hoogtemeters
Offroad: 154 km / ± 3.200 hoogtemeters

De eerste echte rijdag was een lus rond Carcassonne. Voor de onroadgroep betekende dat een noordelijke lus en de route maakte meteen duidelijk wat voor soort asfaltweek dit zou worden: geen snelle nationale wegen, maar secundaire wegen met veel ritmewissels, hoogteverschil en vergezichten waar je nooit genoeg van krijgt. Carcassonne zelf zorgde voor een adembenemende startplaats. De middeleeuwse stad lag op wandelafstand van de startplek, maar de route zocht al snel het achterland op. De wegen richting Mazamet en de Montagne Noire gaven de eerste dag meer inhoud dan een gewone opwarmer. Er werd geklommen, gedaald en gestuurd met een respectabel aantal kilometers.

De offroadroute bleef dichter bij het ruwe achterland rond Carcassonne. De ondergrond wisselde tussen gravelwegen, bosstroken en drogere paden door het Occitaanse binnenland. Technisch was dit nog niet de zwaarste dag, maar de rit zette wel meteen de toon. Voor veel rijders was dit een referentie van hoe zwaar het in de offroadraid kon worden. Het hielp hen keuzes maken voor de volgende dagen. Tot verrassing van de organisatoren van The Adventure Academy had deze uitdagende eerste rit niet tot gevolg dat er veel rijders afzagen van hun intenties om offroad te rijden. Zo goed als iedereen die voor het betere terreinwerk gekomen was, besloot na de eerste dag om de Honda Adventure Raid op die manier verder af te haspelen.

Het was op die eerste dag nochtans erg warm geweest. De wetenschap dat er elke dag nog van route kon worden gewisseld, gaf velen het vertrouwen om het dag per dag te proberen en zichzelf uit te dagen. Zo reed iedereen uiteindelijk een programma op eigen maat. De groep van 25 evolueerde op dag één al van een deelnemerslijst naar een heuse community.

Dag 2: het echte werk

Onroad: 248 km / ± 4.000 hoogtemeters
Offroad: 158 km / ± 4.500 hoogtemeters

De route bracht ons van Carcassonne naar Aigues-Vives. De onroadroute trok richting het Parc naturel régional Corbières-Fenouillèdes. Goed voor een van de meest vloeiende asfaltetappes van de week.

De offroadvariant was een stukje korter, maar fysiek zwaarder. De route trok via gravelwegen, bosstroken en verlaten passen richting Pyreneeën. In tegenstelling tot de eerste dag waren de onverharde stukken langer en minder vrijblijvend. Er kwamen meer stenen, meer hellingen en meer momenten waarop lijnkeuze belangrijk werd. De route schoof duidelijk richting hooggebergte.

Aigues-Vives vormde de eerste aankomst in een (luxueus) tentenkamp. Daardoor veranderde ook de sfeer. De Raid was nu écht onderweg. Bagage werd afgezet, motoren gecontroleerd, kledij gelucht.

Morgen lag Andorra op de planning. Dat gaf de avond meer focus: de derde etappe zou hoger, frisser en technischer worden. Maar niemand maalde om wat koelere temperaturen, want reden we vandaag bij een verzengende 35 °C?

Er waren ook de eerste offroadslippertjes; het technische team moest gelukkig niet meer doen dan een paar koppelingshendeltjes wisselen. Leuk ook om de discussies te horen. Over de power van de Africa Twins tegenover het lage gewicht van de CRF300 Rally’s. Of de veelzijdigheid van de Transalps. En of er niet liever in hotels dan in een glamping geslapen werd. Of omgekeerd. En over de paar kleine valpartijen die allemaal goed afliepen. The usual stuff. Maar het zinderde met onderwerpen die bij een raid horen en hem écht maken. De gedeelde ervaringen, de persoonlijke uitdagingen. Mooi allemaal.

Net zoals het mooi was om te zien hoe een vierkoppige delegatie van Honda Benelux zich tussen ons mengde. En net zo goed de offroaduitdaging aanging. Zonder enige terreinervaring. Maar met veel zin en net zo gemotiveerd als elke andere deelnemer. De Honda-boys waren een verrijking. Wie wil niet eens van gedachten wisselen met de mensen die de motoren tot bij ons brengen. Hoe goed ze de Transalp vonden, wat er mogelijk nog beter kan aan de CRF300. Of wanneer ze nu met een extra naam komen voor de standaard Africa Twin. Hoe goed dat DCT-systeem offroad werkt. Of toch liever de E-Clutch? Ook dát was de Honda Raid: het contact tussen de importeur en zijn klanten.

Daar in Aigues-Vives voelde je in de Honda Raid ook nadrukkelijk dat communitygevoel. De motoren stonden bij elkaar, het stof van de dag bleef nog even aan de laarzen kleven en bij het zwembad zakte de hartslag langzaam terug. Met een biertje in de hand werden de verschillen tussen de routes duidelijk: de ene tafelhelft had het over de Gorges de Torgan en de bochten door de Corbières, de andere over stenen, grip en een paar passages die op papier toch eenvoudiger leken. Het eten deed de rest. Na zo’n dag hoeft de avond niet ingewikkeld te zijn. Rond 22 uur was het al opvallend stil in het kamp.

Dag 3: naar het dak van de Pyreneeën

Onroad: 232 km / ± 5.000 hoogtemeters
Offroad: 181 km / ± 5.800 hoogtemeters

De rit van Aigues-Vives naar Andorra la Vella was met 232 kilometer op asfalt niet de langste etappe, maar wel een van de meest bepalende. De route trok richting Foix en daarna volgde een reeks cols en bergwegen: Col de Péguère, Col de Portel, Col de la Crouzette, Col de Port, een passage langs Saurat en verder richting Ax-les-Thermes. Vanaf daar bleef de route zo lang mogelijk parallel aan de N20, de logische as richting Andorra.

Voor de asfaltrijders was dit een dag met serieuze hoogtemeters. De wegen werden smaller, steiler en de temperatuur wat frisser naarmate de grens dichterbij kwam. De bochten waren vloeiend en vroegen gepast remwerk, meer schakelen en wat geduld. Vooral de opeenvolging van cols maakte deze etappe intens. Niet één grote pas, maar meerdere beklimmingen en afdalingen die samen een uitdagende rit vormden.

De offroadroute naar Andorra was korter, maar de zwaarste tot dan toe. De route klom dieper de Pyreneeën in, met gravelwegen langs bergflanken, smalle passages, bosstukken en stenige secties waar techniek belangrijker was dan snelheid. Hier moest je ondergrond, hellingsgraad en vermoeidheid tegelijk managen. Het uitdagende kantje van adventurerijden was hier prominent aanwezig. Het laatste deel verliep verplicht over de asfaltslingers die naar Andorra leiden. Nadrukkelijk anders, maar o zo mooi. Elk aspect van motorrijden kwam aan bod. En als motorrijder moest je ook elk onderdeel voldoende onder de knie hebben om ervan te kunnen genieten. Jawel, dat is exact waar adventurerijden voor staat.

De aankomst in Andorra la Vella was een duidelijke breuk met de rest van de dagen. Na valleien, cols en bergwegen kwam de groep terecht in een drukke stad tussen steile bergflanken. Dat contrast was treffend. De motoren stonden in een hotelparking in een stedelijke omgeving, terwijl de dag in het teken had gestaan van hitte, hoogte en smalle wegen. De groep schoof aan tafel met duidelijk meer kilometers in het lichaam. Goed eten, vroeg genoeg rusten en de motor klaarmaken voor Catalonië: dat was het avondprogramma.

Dag 4: naar Spanje

Onroad: 228 km / ± 5.000 hoogtemeters
Offroad: 163 km / ± 5.400 hoogtemeters

De vierde dag was een bijzonder sterke etappe omdat ze niet simpelweg vanuit Andorra naar beneden viel, maar eerst nog volop gebruikmaakte van het bergwegennet rond het prinsdom. Haarspeldbochten en asfaltslingers leidden letterlijk naar eenzame hoogtes, maar daar aangekomen, gingen de wegen letterlijk uit elkaar. Een lange en pittige afdaling voor de offroadrijders en meer hemels asfalt voor wie op de weg bleef.

Het verkeer was zo goed als onbestaand, waardoor de groep lange stukken ongestoord kon rijden. Smal asfalt, wisselende grip en soms weinig marge langs de kant zorgden ervoor dat de etappe actief bleef.

Voor de offroadrijders was dit opnieuw een intensieve dag. Het terrein schoof van hooggebergte naar Catalaans binnenland. De paden waren steniger, de hellingen droger en sommige stroken vroegen meer precisie omdat de vermoeidheid na drie rijdagen begon op te spelen. Ook de hitte beïnvloedde de moeilijkheidsgraad. Een graad of 35 en zo goed als geen wind. Rijwind produceren bleek de boodschap.

De overnachting in de omgeving van Vallcebre was memorabel: in een unieke glamping op de flanken van de zuidelijke Pyreneeën. We zaten over de helft van de Raid, de zwaarste bergdagen lagen grotendeels achter de rug, maar de finale naar Girona moest nog komen. De sfeer? Voorzichtig vrolijk. Lichtjes lyrisch omwille van de hemelse etappe die achter de rug lag, maar niet echt uitgelaten, omdat er nog een zware dag volgde en de vermoeidheid voelbaar was.

Dag 5: opdracht volbracht

Onroad: 208 km / ± 3.300 hoogtemeters
Offroad: 178 km / ± 4.000 hoogtemeters

De laatste etappe was korter dan de vorige dagen, maar het was allesbehalve een verbindingsrit. De route begon langs een stuwmeer dat meteen voor een mooie overgang zorgde met de meer open Catalaanse wegen richting Girona. Daarna volgde de B-402 richting Ripoll, een weg die in een reisverslag bijna vanzelf een hoofdrol krijgt: veel bochten, veel ritme en genoeg landschap om de laatste dag niet als uitrijden te laten voelen.

De onroadvariant bleef qua hoogtemeters duidelijk onder de Andorra-dagen, maar bood voldoende inhoud om die laatste etappe meer dan relevant te houden.

De offroadvariant was opnieuw korter, maar het was geen rustdag. De route trok door de bossen en uitlopers richting Girona, met passages door de Garrotxa-regio als logisch decor. Technisch was dit geen extreme finale, maar een rit die alles in zich had, ook het betere navigatiewerk. En een offroadslot van tien kilometer dat de rijders lekker bestoft aan het eindpunt bracht. De laatste overnachting op Glamping Can Bora gaf de laatste avond precies de juiste sfeer. Informeler dan een klassieke hotelstop, compacter ook. En ideaal voor een slotavond met zwembad, een heerlijke barbecue en een bescheiden feestje. De afsluiter die de eerste Honda Adventure Raid verdiende.

Van eerste meters offroad naar een échte test: Nick gaat het expert-pad op

Op naar méér
De kracht van de Honda Adventure Raid zat niet alleen in het feit dat er uit twee routes gekozen kon worden, maar ook in de balans van die routes. De onroadvariant was geen eenvoudige toeristische omweg en de offroadvariant was geen stuntparcours. Beide routes hadden een eigen logica. Wie asfalt koos, kreeg een volwaardige Pyreneeënreis, wie offroad reed, kreeg daar een extra technische laag bovenop. Alles gestuurd met een strakke organisatie die er toch ook voor zorgde dat iedereen zijn eigen ding kon doen en het niveau individueel bepaald kon worden. Met 25 deelnemers had de Honda Adventure Raid ook de perfecte groep voor een eerste uitgave. De onverdeeld positieve reacties hebben alvast een gevolg: in mei 2027 volgt de tweede editie. De groep kan nog groeien, maar de formule blijft ongewijzigd. Dat betekent avontuur op mensenmaat in een niet-competitieve raid, met onroad- en offroadopties, comfortabele overnachtingen en een garantie op onvergetelijke herinneringen. De bestemming blijft nog even geheim, maar met deze info kan er toch al wat gegist worden. Gokje, iemand?

Foto’s: Manu De Soomer

Het bericht Honda Adventure Raid: stof happen en grenzen verleggen in de Pyreneeën verscheen eerst op Motor.NL.

Vorige

Tijdens EICMA gestolen KTM van Rok Bagoroš na week onbeschadigd teruggevonden

Kawasaki maakt prijzen 2027 Versys 900 bekend

Volgende